Laatste verhaal!

Hier dan het laatste berichtje van mijn tijd in de VS. Inmiddels ben ik alweer thuis, en ik moet zeggen dat het bijna eng is hoe snel alles alweer normaal is. De 7 maanden in de VS zijn omgevlogen en het voelt nu al alsof ik daar maar een paar weken ben geweest. Maar goed, ik heb jullie nog bijna niet op de hoogte gesteld van mijn reis door het Zuidwesten!

Mijn reis begon dus in LA, een supergrote en naar mijn mening niet echt mooi te noemen stad. Venice (waar mijn hostel was) en Santa Monica zijn mooi, maar dat komt puur door de mooie kustlijn. Ook Hollywood is leuk, maar het is wel een grote poppenkast. Verder bestaat LA vooral uit veel lelijke gebouwen en lopen er veel (in zichzelf mompelende) daklozen rond. Nee, LA is niet bepaald mijn soort stad.

Na 3 dagen LA begon mijn eerste tour, en tijdens die tour hebben we heel veel gezien. Met twee busjes met 14 personen en alle bagage op het dak hebben we heel wat kilometers afgelegd; we reden zo'n 4 tot 6 uur per dag. De meeste nachten sliepen we in tenten (verzorgd door de tourorganisatie), en in LA en San Francisco verbleven we een nacht in een ho(s)tel. Vooral de Grand Canyon en Yosemite hebben veel indruk gemaakt, en ik was meteen verliefd op San Francisco! Een heel andere stad als LA: De gebouwen zijn allemaal in Victoriaanse stijl en dus mooi, de stad is schoon en veel dingen zijn op loopafstand, waardoor er altijd veel mensen op straat zijn en je je niet onveilig voelt. Verder zijn er mooie grote stadsparken. In tegenstelling tot wat veel mensen denken is Central Park niet het grootste stadspark, maar Golden Gate Park in San Francisco is nog groter!

Na 2,5 dag San Francisco was het alweer tijd voor de tweede tour, die lang de kust via highway 1 weer terug zou gaan naar LA. Na stops in Santa Cruz en Monterey, overnachtten we de eerste nacht in Big Sur. De tweede dag zijn we gestopt bij Hearst Castle en na een avondje stappen in San Luis Obispo zijn we 's nachts doorgereden naar LA, waar we 's ochtends om 8 uur op een parkeerplaats aan het strand hebben ontbeten. Deze tour was wat relaxter dan die daarvoor; minder rijden en meer tijd op de plekken waar je uit de bus kon. Maar helaas waren de plekken aan de kust waar we stopten vaak minimaal tot 2 uur 's middags in een dikke laag mist gehuld. Niet echt strandweer dus en ook zeer beperkte mogelijkheden om van het uitzicht te genieten.

Na deze tour was ik weer 3 dagen in LA, en ben ik met iemand die ik tijdens die tour had leren kennen naar Universal Studios geweest (eigenlijk te duur voor wat je ervoor terug krijgt, maar de nieuwe Simpsons ride is wel hilarisch!) en ben ik met Dan, een vriend uit Cleveland die toevallig bij zijn ouders in LA was, naar de Body Worlds expositie geweest. Ik heb er nog over gedacht naar San Diego te reizen, maar dat was tijdtechnisch en financieel gezien niet echt haalbaar.

Na die drie dagen was het alweer tijd om terug te gaan naar San Francisco. Aangezien ik de eerste keer al verliefd was geworden op die stad en LA niet echt geweldig vond, was ik blij dat ik had besloten vanaf San Francisco terug te vliegen. Het was nog even spannend of ik een bed in een hostel zou kunnen krijgen, want bij elk hostel wat ik belde vertelden ze me dat ze vol zaten. Maar gelukkig kon ik bij één van de laatste hostels op mijn lijstje nog overnachten, en kon ik ook de volgende twee dagen mijn verblijf daar verlengen. Maar daar heb ik wel geluk mee gehad! Die laatste dagen in San Francisco heb ik het vooral lekker rustig aan gedaan. Ik was namelijk vergeten om een week daarvoor een ticket voor Alcatraz te reserveren (en de wachttijd is ongeveer 7 dagen), en ik had niet meer genoeg geld om nog een tour naar Wine Country te maken. Dat heb ik dus helaas allemaal niet gezien, maar ik zou het helemaal niet erg vinden om nog een keertje terug te gaan! ;)

Dat was dan in grote lijnen het verhaal over mijn reis door de VS. De foto's vertellen de rest, en voor de liefhebbers heb ik nog een paar memorabele momenten opgesomd op het eind van dit verhaal. Terug in Cleveland ben ik nog een avondje wezen stappen met vrienden en zijn we een dag naar het strand geweest (aan Lake Erie), en toen was het tijd om terug te gaan naar Nederland! Ik ging met gemengde gevoelens terug: ik keek ernaar uit om iedereen in Nederland weer te zien, maar ik wist ook dat ik mijn vrienden en avonturen in de VS zou gaan missen! Een paar van mijn beste vriendinnen uit de VS willen volgende zomer naar Nederland komen, maar of ze dat allemaal kunnen regelen met hun werk is nog maar de vraag. We zullen zien!

In het kort kan ik zeggen dat ik deze ervaring in Amerika voor geen goud had willen missen! Wat ik vooral als positief heb ervaren is hoe sociaal en hulpvaardig de mensen in Amerika zijn. In tegenstelling tot in Nederland leer je makkelijk nieuwe mensen kennen en integreer je ook makkelijk in een al bestaande groep vrienden. Dit komt onder andere doordat op feestjes niet alleen mensen komen die een officiële uitnodiging hebben ontvangen, maar ook mensen die via via worden uitgenodigd. Zolang je je eigen drank/snacks meeneemt is iedereen welkom! Een ander voorbeeld is dat mensen naar je toe komen met de vraag of ze je kunnen helpen als je in een stad wat verdwaald rondloopt of op een kaart loopt te kijken. In Nederland zou dat al snel al ongewenste bemoeienis worden beschouwd. Maar ik ben van plan dat hulpvaardige/sociale erin te houden! Wel gecombineerd met de Nederlandse directheid (eerlijkheid), want Amerikanen hebben er wel een handje van om uit beleefdheid dingen te zeggen die ze niet echt menen.

Bedankt voor al jullie leuke reacties gedurende mijn periode in de VS, en ik zie en spreek jullie snel!

Liefs Pat

Ookal lopen er in LA veel vreemde types rond, toch overheerst ook in LA de Amerikaanse vriendelijkheid en hulpvaardigheid. Toen ik in LA was aangekomen keek ik bij het busstation wat verdwaald in het rond, want ik wist wel welke bus ik moest hebben, maar nergens stond aangegeven van waar en wanneer die bus zou vertrekken. Een man bedekt met tatoeages en piercings (zo iemand die je 's avonds laat liever niet tegenkomt) vroeg mij toen waar ik naartoe moest, en toen bleek dat hij met dezelfde bus mee moest, heeft ie mij geholpen mijn hostel te vinden. En supertoevallig kwam ik kwam ik diezelfde man een week later tegen, toen ik 's avonds laat terug kwam van Universal Studios! Even voelde ik me een bekende in LA!

Toen ik die eerste dag in LA uit de bus stapte, stond er meteen een camera op mn neus, en werd ik geïnterviewd door een raar uitgedoste vent. Die vond het natuurlijk maar wat interessant dat ik uit Nederland (Amsterdam?!) kwam, haha! Welcome in LA, home of Hollywood!

In Las Vegas hadden we met een groepje mensen besloten naar het Welcome in Vegas bord te lopen, een aardige wandeling van ongeveer 40 minuten. Bij het bord aangekomen kon een agent ons echter vertellen dat het bord was 'verhuurd' aan een filmploeg, en dat we geen foto's konden nemen van ons terwijl we naast het bord stonden. Maar gelukkig bleek het een erg aardige agent te zijn. Hij liet ons van een afstandje foto's nemen, en vervolgens stopte hij de auto's, zodat wij veilig konden oversteken! Toen voelden we ons wel even belangrijk!

San Francisco is een supermooie stad, en ook de heuvels dragen daar aan bij. Toen ik vanaf het hostel naar Lincoln Park wilde wandelen, had ik op de kaart gezien dat ik gewoon de straat waar het hostel aan lag kon volgen. Maar ik had niet gezien dat ik dan één van de 4 heuvels zou beklimmen! Dat realiseerde ik me pas toen ik buiten adem op de top van de heuvel stond...

Reis tot nu toe

Hier even een kort berichtje vanuit LA!

Het reizen is supergaaf, en ik heb al heel veel gezien. Vooral bij de eerste tour hebben we veel gezien, vooral de Grand Canyon en Yosemite waren erg indrukwekkend en mooi. Helaas hadden we net toen we in de Grand Canyon waren slecht weer, en hebben we tevergeefs op een mooie zonsondergang zitten wachten... Er waren te veel wolken!!! :( De mensen die met die tour mee waren, waren vooral veel Duitse au-pairs. Van de 26 mensen was er 1 jongen, 1 meisje uit Tjechie, 1 uit Australie, 1 uit Zuid Afrika, 2 uit Zweden, 3 uit NL en de rest was Duits. Maar het was een erg leuke groep!

De tweede tour was een hele belevenis: met 35 mensen in een touringcar, en 1 nacht hebben we ook in de touringcar geslapen!!! Ik sliep verbazingwekkend goed, maar misschien kwam dat ook doordat we de avond daarvoor waren gaan stappen. Ik heb toen echt veel lol gehad, vooral met de Ierse mannen die mee waren, hahaha! Die willen pas dansen als ze genoeg bier op hebben, en ik snapte ook wel waarom ;)

Nu ben ik een paar dagen in LA, misschien ga ik nog naar San Diego, maar dat weet ik nog niet zeker. In ieder geval ga ik over 3 dagen weer terug naar San Francisco! Ik ben blij dat ik heb besloten nog een keer weer naar die stad te gaan, want het is echt een supermooie stad!!!

Ik kan hier helaas geen foto's uploaden, dat zal ik binnenkort ergens anders ff proberen!

Tot snel!

So here I go, see the world; with my eyes and with my soul

The Kooks - If only

Nog maar een weekje en dan is het zo ver: Op reis door het zuidwesten van de VS! Ik heb er echt ontzettend veel zin in!!! Mijn stage zal ik niet helemaal kunnen afronden voordat ik wegga, maar er zijn nu twee mensen die het van mij kunnen overnemen (één voor elk ziekenhuis ). Dus tegen de tijd dat ik terug ben in NL moeten we genoeg data verzameld hebben zodat ik mijn verslag kan afronden, en dan verwacht ik ergens in oktober te kunnen afstuderen! Ik heb al wel twee presentaties gegeven hier, en die gingen goed, dus dat was een goede oefening voor mijn afstudeerpraatje (daarvoor zullen jullie tzt wel een uitnodiging ontvangen).

Ik weet niet of ik tijdens mijn reis tijd zal hebben om jullie op de hoogte te houden, aangezien alles nogal strak gepland is. Maar hier alvast mijn reisschema:

31 juli - vliegen van Cleveland naar LA
3 aug - begin Suntrek tour vanaf LA, bezoek aan Joshua Tree Park en overnachten bij Lake Havasu
4 aug - Grand Canyon
5 aug - Kaibab national forest, Mojave desert, overnachten in Las Vegas
6 aug - Death Valley, overnachten bij Mono Lake
7 aug - Sierra Nevada Mountains, Yosemite Park
8-11 aug - San Francisco
11 aug - Begin Green Tortoise tour vanaf San Francisco, overnachten in Santa Cruz
12 aug - Monterey, overnachten in Big Sur
13 aug - San Simeon State Park, LA
13-17 aug - LA (misschien trip naar San Diego)
17-20 aug - San Francisco (en Napa Valley)
20 aug - vliegen van San Francisco naar Cleveland
24 aug - vliegen van Cleveland naar AMSTERDAM!!!
25 aug - Back in NL!

Zoals je kan zien ga ik veel zien in een korte tijd en ik zal veel nieuwe mensen leren kennen in de hostels in LA en SF en tijdens de reis (de eerste reis is met ongeveer 13 mensen en de tweede met 20+ mensen). Ik ga me dus zeker niet vervelen!!!

Na het reizen ben ik nog 3 daagjes in Cleveland, maar aangezien lang niet iedereen dan in Cleveland zal zijn (veel zijn op vakantie), ga ik volgende week al een klein afscheidsdiner geven. Ik heb echt zin om jullie allemaal weer te zien, maar ik heb nu al dubbele gevoelens over het afscheid, want ik ga de mensen hier ook wel missen!!!

Ik hoop dat ik jullie ook tijdens mijn reis op de hoogte kan houden, maar in ieder geval tot over een maandje!!!

Liefs Pat

New York – Een geweldige trip met wat opstartproblemen

Eindelijk heb ik dan een stad in de VS gevonden waar ik me enigszins thuisvoel! Hoewel New York qua gebouwen niet zoveel verschilt van de andere steden die ik heb bezocht, is het een verrassend groene stad. Maar wat ik nog het leukste vond is dat het zo'n bruisende stad is! Op elk uur van de dag zijn er mensen op straat, iedereen is vriendelijk, en daardoor heb ik me helemaal niet onveilig gevoeld, wat me enigszins verbaasde in zo'n grote stad. En hoewel ik heb gelezen dat het ook in Enschede niet altijd even veilig is, is het in Cleveland niet alleen het feit dat de stad in de top 3 staat wat betreft crime rate wat maakt dat ik me 's avonds onveilig voel, maar dat komt vooral doordat er 's avonds niemand op straat te vinden is (behalve in de auto). Hoe anders is dat in New York!

Maar goed, laten we bij het begin beginnen. Vrijdag zou ik dus naar New York vertrekken, en het begon al goed... Ik had namelijk mijn vliegtuig gemist!!! Gedeeltelijk was het mijn eigen schuld, ik had me namelijk vergist in de tijd dat de bus bij mij langs zou komen, maar daarna begon meneer Murphy zijn macht uit te oefenen. De bus zou 15 minuten later aankomen dan ik had verwacht, en uiteindelijk was het 20 minuten. Natuurlijk hadden we vervolgens alle stoplichten tegen en moest er bij elke halte wel iemand in of uit, waardoor ik ook nog eens de trein miste. Dit betekende dat ik nog eens 15 minuten moest wachten, maar na een kort rekensommetje bedacht ik dat ik dan nog steeds 35 minuten voor vertrek op het vliegveld zou zijn, en aangezien Cleveland een klein en over het algemeen rustig vliegveld heeft, dacht ik het nog wel te kunnen halen. De trein kwam ongeveer 5 minuten te laat aan op het station waar ik op zou stappen, en eenmaal in de trein zittend snapte ik al snel waarom: Bij elk station riep de machinist 'doors closing' nadat iedereen was ingestapt, maar wachtte vervolgens nog een minuut voordat ie ook echt de deuren dicht deed, en daarna duurde het nog weer een minuut voordat we gingen rijden. Argh, bij elke stop werd ik chagrijniger, en na een paar stops kon ik die vent wel wat doen! Ik begon steeds meer te hopen dat het vliegtuig vertraging zou hebben... Uiteindelijk kwamen we 50 minuten later (normaal 35 minuten) aan op het vliegveld en was ik 20 minuten voordat het vliegtuig zou vertrekken bij de incheckbali. Maar daar kreeg ik te horen dat iedereen al geboard was, en dat ik de volgende vlucht (2,5 uur later) naar New York zou moeten gaan. Gelukkig waren er op dat moment nog 9 vrije plaatsen in dat vliegtuig, dus was de kans groot dat ik mee zou kunnen.

Okay, even rustig ademhalen... Over die vlucht maakte ik me niet zoveel zorgen, maar nu kwam het volgende probleem: Marinus heeft geen telefoon en zou mij in New York van het vliegveld komen halen. Hoe ga ik dat aanpakken? Eerst heb ik het hostel gebeld om te vragen of ze hem zouden willen waarschuwen als hij in zou checken, maar helaas had ie al ingecheckt. En tjah, in een low-budget hostel hebben de kamers ook geen telefoon. Dat zou dus niet gaan werken. Ik heb toen mijn laptop er maar bij gepakt en een mail gestuurd, in de hoop dat hij dat nog zou lezen voordat hij richting vliegveld zou gaan. Daarna ben ik maar de wedstrijd Turkije-Koratië gaan kijken in een bar op het vliegveld, heb daar aan wat Amerikanen uitgelegd hoe dat nou werkt met die extra tijd en strafschoppen en heb met iemand uit de UK nog lol gehad om de onwetendheid van diezelfde Amerikanen. Uiteindelijk waren die 2,5 uur nog wel snel voorbij, werd ik als 'Lucky Winner' omgeroepen, en kon ik mijn nieuwe ticket in ontvangst nemen.

Tegen ongeveer 8 uur werd de landing voor New York ingezet, en hadden we vanuit het vliegtuig een prachtig uitzicht over Manhattan. Overal waar ik keek zag ik kleine gele speelgoedautootjes! En ik maar denken dat de hoeveelheid taxi's in New York in films altijd overdreven wordt... Niet dus! Eenmaal geland kon ik eindelijk mijn mobiele telefoon weer gebruiken en had ik een voicemail van Marinus dat hij dacht dat we elkaar waren misgelopen en dat ie in het hostel op me zou wachten. De lokatie van het hostel was super; vlakbij Central Park, in de West Side.

De volgende dag hebben we eerst een wandeling gemaakt door Central Park (wat barstte van de mensen, van hardlopend tot slapend), en zijn daarna op zoek gegaan naar een café om de wedstrijd Nederland-Rusland te gaan kijken. Ik had een paar adresjes opgezocht van Nederlandse cafés in New York, maar helaas was het café waar wij voor gingen al afgeladen toen we daar aankwamen. We hebben toen wat andere mensen gevolgd naar een ander café, en hebben daar de wedstrijd gekeken. Uiteindelijk waren er in dat café ook heel wat Nederlanders, dus dat was gezellig. Maar helaas hebben we dus verloren, en aangezien we na de wedstrijd in nog in ons oranje kloffie getogen waren, vroeg iedereen die van de wedstrijd had gehoord 'Holland, what happened?!'. En een groep Duitsers die die avond in hetzelfde café zaten begonnen steeds ze zingen: 'Schade Holland, alles ist führbei' (wat onze buren en de barman maar stom vonden, haha). Tjah, shit happens, en gelukkig is er in ieder geval nog een Nederlandse trainer in het tournooi! En ik moet bekennen dat ik stiekum hoopte dat Nederland niet het EK zou winnen, want dan zou ik wel heel erg balen dat ik hier in Amerika zou zitten. Maar ze hadden natuurlijk wel de finale mogen halen!

Na het tegenvallende resultaat van de wedstrijd zijn we over Times Square gewandeld en hebben daarna de ferry naar Staten Island gepakt om the Statue of Liberty te aanschouwen. Men had me al gewaarschuwd dat het beeld niet zo heel veel voorsteld, en het is inderdaad een stuk kleiner en minder indrukwekkend dan ik had gedacht.

Zondag hebben we een wandeltour door downtown Manhattan gedaan, waarbij we onder andere over de Brooklyn Bridge zijn gewandeld, door het financial district kwamen, een bezoekje hebben gebracht aan Ground Zero en de neus van The Bull hebben geaaid voor geluk. Daarna begon het helaas te plenzen en zijn we terug gegaan naar het hostel. Die avond hebben we nog een (ongelooflijk slechte) film gezien (The Happening, niet aan te raden!).

De volgende dag ging ik alweer terug, en hebben we nog even in Central Park gerelaxed. Deze keer was ik netjes op tijd op het vliegveld, en natuurlijk had dit vliegtuig wel vertraging!!! Het incheck process duurde overigens wel wat langer dan normaal, doordat ik er werd uitgepikt voor 'additional selective screening'. Hierbij moet je apart gaan staan nadat je door het detectiepoortje bent gekomen, gaan ze al je eigendommen afnemen met een doekje om vervolgens dat doekje te scannen, en wordt je gefoulleerd. Tjah, ik zie er ook echt uit als een terrorist...

In New York barst het overigens van de Nederlanders. Het Hollandse café was niet voor niets afgeladen, toen ik in het hostel aankwam stonden daar Nederlanders te wachten om in te checken, en op de ferry hebben we ook met meerdere Nederlanders gekletst. Die zaterdag waren de meeste Nederlanders natuurlijk ook makkelijk te herkennen in hun oranje kloffie!
Ik vond New York dus een erg leuke stad, en ik kan iedereen die er naartoe gaat aanraden om er zeker langer dan 3 dagen naartoe te gaan, want ik heb nog lang niet alles gezien! I guess I have to go back someday...

Adventurous Camping

Deze keer eens geen luxe vliegreis naar een grote stad en verblijf in een van-alle-gemakken-voorzien hotel, maar een weekendje camping in een State park! Met vrienden uit Cleveland ben ik afgelopen weekend twee dagen naar een camping in Richmond, Ohio geweest. Onderweg reden we door Amsterdam, een gehucht met een paar huizen en een paar winkeltjes. Geen enkele overeenkomst met 'ons' Amsterdam dus!

Op de camping aangekomen zochten we een mooi plaatsje in de schaduw, want het was erg warm en dat zou het nog blijven. We vonden een mooi plaatsje in de schaduw op een heuvel. Achteraf bleek dit toch geen heel goede keuze, want onze tenten stonden dus op een helling, en die nacht gleed ik elke keer als ik me omdraaide met mn slaapzak naar beneden, waarna ik me als een rupsje weer omhoog moest werken. Ik heb die nacht dus erg weinig slaap gehad.

Maar om nog even terug te komen op het kamperen; nadat we de tenten op hadden gezet, besloten we naar het meer te gaan voor een verfrissende duik. We hadden gevraagd wat de snelste weg naar het meer was, en de vrouw die ons de weg wees had ons al gewaarschuwd dat het pad naar het meer niet altijd even goed begaanbaar was. Maar toen we bovenaan de 'Downhill trail' stonden vroegen we ons af hoe men dit überhaupt een pad kon noemen. Tussen allemaal struiken en bramen door liep er een smal paadje via een steile helling naar beneden. En het was echt steil, als het een skipiste was geweest, zou het een zwarte piste zijn geweest! Een bijkomende factor die de afdaling nog leuker maakte is dat het net even kort maar heftig had geregend, waardoor het lekker modderig en dus glad was. Maar we konden onder aan de heuvel het meer zien, dus we besloten op onze slippertjes naar beneden te gaan. Het was wel hilarisch, om de haverklap ging er iemand onderuit! Maar we zijn er allemaal zonder kleerscheuren vanaf gekomen, hoewel wel iedereen een modderkont had! :D

De duik in het meer was na die avontuurlijke afdaling des te lekkerder, en toen we ontdekten dat er verderop een touw was waarmee je een slinger in het meer kon maken, hebben we daar ook nog erg veel lol gehad.

Terug bij de tenten hebben we kip en groentes gegrild op het houtvuur, en als toetje hadden we gegrilde ananas en S'mores. Iedereen verheugde zich erg op S'mores, hoewel ik geen idee had wat het was. Maar nu weet ik dat het superlekker is! Je houdt een marshmellow een poosje in het vuur, en dan pak je een cracker en doet er chocolade en de warme marshmellow tussen. Door de warme marshmellow smelt de chocolade, en het was heerlijk!

De volgende dag hebben we nog even gewandeld, zijn weer bij het meer geweest en hebben toen de tenten afgebroken. Het was een leuk weekend, en heel wat anders dan de citytripjes die ik tot nu toe heb gemaakt.

En nu zit ik weer op het werk, en ik wacht nog steeds op goedkeuring van de ethische commissie. Er is inmiddels heel wat heen en weer gemaild, en de stukken liggen voor beide ziekenhuizen bij de laatste reviewer, maar het is ongelooflijk hoe langzaam en inefficient men hier werkt! Er moeten dus meerdere mensen naar kijken, en daardoor duurt het allemaal veel te lang. Mensen van de ethische commissie hebben soms dagen geen tijd om naar je stuk te kijken, waardoor je pas laat feedback krijgt of het een poos duurt voordat de volgende persoon in de keten alle documenten ontvangt. Inmiddels heb ik al wel een groot gedeelte van m'n verslag geschreven en heb wat geprutst met de software die ik ga gebruiken voor de analyse, zodat ik in ieder geval vast weet hoe dat werkt. Maar het is wel frustrerend dat ik nog steeds niet heb kunnen beginnen met mijn enquete (en het is maar een vragenlijst, ik ga geen naalden in mensen steken!!!), en mijn motivatie is dan ook niet heel erg hoog momenteel... Hopelijk kan ik nog wel genoeg mensen interviewen voordat ik hier wegga, en als dat niet lukt heeft mijn begeleider wat studenten die het van mij kunnen overnemen. Ik kan dan de data wel analyseren in Nederland. Maar ik hoop dat het niet zo ver gaat komen!!!

Iedereen veel plezier met het kijken van de EK wedstrijd vanavond! Wel jammer dat ik dat hele oranje-sfeertje nu mis!

Seattle & Vancouver - D'you wanna go to the seaside?

uit: The Kooks - Seaside

Alweer heel wat mijlen verder heb ik weer wat meer van de VS gezien en ben ik voor het eerst in m'n leven naar Canada geweest (wat fijn om alles weer in meters, liters en graden Celcius te hebben)! Het was een flinke trip naar Seattle (6,5 uur met overstap), maar het was zeker de moeite waard te zien waar Tjitstke woont. En hoewel ik slechts één dag in Seattle ben geweest, lijkt het me een leuke stad!

Na Seattle een dag te hebben verkend, zijn we vrijdag al vroeg met de trein richting Vancouver gegaan. Deze treinreis duurde ongeveer 4 uur, maar hoewel de trein over grote gedeeltes niet harder gaat dan 50 km/h, is het aanzienlijk comfortabeler reizen dan met het vliegtuig doordat je 3 keer zoveel beenruimte hebt (ik kon met gestrekte benen net de stoel voor me aanraken)! Ik ga dus zeker kijken of ik met de trein naar LA kan in augustus!

Aangekomen in Vancouver bleken we een prima hotel op een super lokatie te hebben (met dank aan de jongen die momenteel mijn kamer in Enschede onderhuurt). Verder moet ik zeggen dat ik Vancouver niet zo bijzonder vond als verwacht. Misschien was ik verwend doordat ik het weekend ervoor naar Chicago ben geweest, maar Vancouver is een stad met veel beton en bouwwerkzaamheden. Het leukste aan de stad vond ik de alternatieve straatjes, waar het leuk mensen kijken is. De omgeving is wel erg mooi, maar het is dan weer erg duur om bijvoorbeeld met een gondel naar de top van een berg te gaan of een hangbrug te bezoeken. Wij als echte Hollanders vonden het in ieder geval te duur!

Maar ondanks dat we niet erg onder de indruk waren, hebben we ons goed vermaakt. Zo zijn we naar een concert van the Kooks geweest (wat resulteerde in één groot feest met ons op de voorste rij!) en een intiem optreden van Adele (die jullie zouden kunnen kennen van een recent duet met Paul de Leeuw in zijn show, voor mijn opname van dat nummer zie http://www.youtube.com/watch?v=anAoiIQflYc) in een nachtclub (wederom een eerste keer voor mij, het was net zoals in de film: een donkere ruimte met tafeltjes en een klein podium).

Wij zijn met de bus weer terug naar Seattle gegaan, en het was een heel gedoe om de Amerikaanse grens weer over te gaan. Alle bagage moest uit de bus worden gehaald en worden gescand. Ook moet je al je papieren laten zien en krijg je (wederom) allerlei vragen naar je toegeworpen (ik wordt er nog goed in) en je wordt besnuffeld door een hond. En natuurlijk werd Tjitske, grote hondenliefhebber als ze is, ertussenuit gehaald door die goedmoedige labrador. Uiteindelijk bleek het loos alarm, waarschijnlijk rook haar tas naar vlees ofzo (niet dat die hond dat lekker vond, maar je mag geen vleeswaren mee de grens over nemen)...

Daarna was het weer 7 uur in het krappe vliegtuig zitten (wat ik inmiddels wel aardig zat begin te worden) en helaas kreeg ik deze keer geen aanbod voor een gratis ticket omdat de vlucht overboekt was. Want deze keer had ik dat aanbod zeker wel aangenomen!

Al met al was het dus een leuk weekend, hoewel Vancouver niet spectaculair bleek te zijn... Het is ook zo dat alle steden hier nogal op elkaar lijken, in ieder geval vergeleken met Europese steden. Er is vooral veel beton en weinig interessante oude gebouwen, wat natuurlijk ook niet kan aangezien Amerika niet zo´n lange geschiedenis kent als Europa. In elke stad hebben ze wel een groot aantal ‘wannabe' oude gebouwen, die dan helaas ook weer allemaal op elkaar lijken. Maar het zijn natuurlijk niet alleen de gebouwen die een stad interessant maken, de sfeer is in elke stad weer anders. Daarom kijk ik er ook zeker naar uit om volgende maand naar New York City te gaan!!!

Chicago - What an experience!

Afgelopen weekend ben ik in Chicago geweest, waar ik wat tijd met Lauren door heb gebracht voordat zij weer teruggaat naar Zuid-Afrika. En ik kan jullie vertellen dat we heel wat hebben beleefd! Vrijdag kwam ik al op tijd aan in Chicago, en we hadden afgesproken elkaar op het vliegveld te ontmoeten. Vanaf het vliegveld wilden we met de trein en bus naar mijn hostel, en aangezien we verwachtten veel gebruik te gaan maken van het openbaar vervoer, kochten we een visitorspass waarmee je voor een bepaald aantal dagen onbeperkt gebruik kan maken van het openbaar vervoer. Maar natuurlijk kwam er bij mij geen kaartje uit de machine rollen nadat ik mijn geld erin had gestopt! Wij naar een medewerker van de CTA, en zij had wat kaarten op voorraad die ze in gevallen zoals bij mij weg kon geven, maar natuurlijk had ze net niet de kaart die ik wilde! Ze probeerde toen mensen te bellen, maar ze kon niemand bereiken dus dat duurde en duurde... Ik stond bijna op het punt te zeggen: geef me dan maar een 2-days pass in plaats van de 3-days waar ik voor had betaald. Maar gelukkig was haar geduld nét ff iets eerder op dan de mijne, en ze zei: 'Girl, I'ma give ya a seven days pass, cuz they don't pick up the damn phone!' Dus uiteindelijk had ik een 7-days pass! Being patient pays off in the end!

Bij het hostel aangekomen was ik blij verrast. Ik had gelezen dat de buurt waarin het hostel was gelegen een goede buurt was, maar het was beter dan ik had verwacht! Ook het hostel zag er okay uit, althans van de buitenkant. De binnenkant viel nogal tegen, en toen ik de wc (zonder slot) en douche had gezien was ik niet meer zo blij! Yak, alles voelde vies en overal lag haar. Het was ook goed dat ik mijn oordoppen had meegenomen, want op mijn kamer (die ik deelde met ongeveer 10 vrouwen) lag iemand die nogal luid snurkte! Maar voor twee nachten (en de door het hostel verstrekte handdoek gebruikend om de douche enigszins schoon te maken vóórdat ik een douche durfde te wagen) was het wel okay. We zijn daarna richting Lake Michigan gewandeld, wat op slechts 5 minuten loopafstand was en vanwaar je een prachtig uitzicht hebt op downtown Chicago. De rest van die dag hebben we veel gewandeld en geshopt, en we sloten de dag af met een Chicago-style pizza (een pizza in een taartvorm die ongeveer 45 minuten nodig heeft om gemaakt te worden). Lauren ging toen naar haar logeer adres (in een suburb van Chicago op ong een uur met de trein) en ik ben naar mn hostel gegaan.

Zaterdag kwam Lauren eerst naar het hostel om haar spullen te droppen, want we wilden die avond gaan stappen en dan zou het handiger zijn als zij ook in het hostel zou blijven. Daarna zijn we naar Millenium Park en de Navy Pier geweest (zie foto's). Het was toen ongeveer half 4 en we besloten naar het Science Museum te gaan, maar doordat het nogal lang duurde voordat we daar waren, is daar niets van gekomen. Lauren heeft toen iemand gebeld die ze eerder in Chicago had leren kennen, en we zijn toen met hem naar de Chicago University gegaan. Er was daar een concert aan de gang, maar we zijn terug naar het hostel gegaan, aangezien we niet laat op de avond door een 'sketchy part of town' wilden. Inmiddels was het mooie weer omgeslagen en zaten we koukleumend op de bus te wachten. We hebben warmte en beschutting gezocht in een tapas restaurant, en toen was het tijd om te gaan stappen! Ook dat was een hele ervaring (of zoals Lauren zou zeggen: 'Oh my gosh, it was hectic!!!'), want jeetje wat zijn de Amerikaanse mannen opdringerig als ze alcohol op hebben! Vooral Lauren werkte als een mannenmagneet! Misschien maakt het feit dat minimaal de helft van de Amerikaanse vrouwen in kroegen en clubs er halfnaakt bijloopt twee goed uitziende maar normaal geklede dames des te interessanter voor mannen, ik weet het niet. We hebben welgeteld twee aardige, niet opdringerige mannen leren kennen, waarvan er één homo was... Haha! Maar het was een leuke avond en we hebben even lekker staan dansen!

Zondag waren we al redelijk op tijd weer uit de veren, en zijn we met z'n drieën (met Val, een meisje uit Slovenië van het hostel) naar de dierentuin gegaan. Daarna hadden we met Lauren's vriend afgesproken bij het International Museum of Surgery en zijn we naar het Hancock Oberservatory gegaan, het op één na hoogste gebouw van Chicago. Eenmaal op de 95e verdieping zijn we meteen de vrouwentoilet ingedoken, want van horen zeggen heb je vanaf daar het mooiste uitzicht op de stad. We hebben op de 95e verdieping een cocktail gedronken en zijn toen we weer beneden stonden konden we er niet omheen: de Cheesecake Factory! De cheesecakes (kwarktaart) die ze daar maken zijn erg populair en dat is zoiets wat je geprobeerd moet hebben als je in de VS bent geweest. Dus we zijn toen aan de cheesecake gegaan, en ik kan zeggen, het was alsof er een engeltje over je tong fietst (het feit dat de cheesecake factory een soort Efteling-achtige omgeving is adds to the experience)!!! Yummy!!! Lauren is daarna naar huis gegaan, en ik ben nog met Val naar een vlindertuin geweest. Daarna was het alweer tijd om richting het vliegveld te gaan...

Ook de terugvlucht was een hele ervaring, die eigenlijk vorige week al begon: Op dit moment verblijft er namelijk nog een gast bij Patty in huis, Maria, een vrouw uit Nebraska. Zij ging afgelopen weekend naar huis en zou zondag weer terugkomen naar Cleveland en we kwamen erachter dat we op dezelfde vlucht zaten! Wat een toeval! Maar gister op het vliegveld bleek dat het vliegtuig overboekt was voor 12 mensen! Ik had wel een stoel toegewezen gekregen, maar Maria niet! Medewerkers van de vliegtuigmaatschappij vroegen toen of er mensen waren die hun vlucht op wilden geven. Deze mensen kregen dan een gratis retourvlucht aangeboden naar any destination in the US en ze zouden dan met de eerste vlucht de volgende dag naar Cleveland gaan. Ik heb erover gedacht mijn ticket op te geven, want die retourvlucht had ik kunnen gebruiken voor mijn reis in augustus, maar ik was op dat moment zo moe dat alles wat ik wilde eigenlijk een fatsoenlijke nacht slapen in mn eigen bedje was. Bovendien ga ik woensdagavond alweer richting Seattle, en naast dat ik me dan enigszins schuldig zou voelen omdat ik dan deze week bijna niet op stage zou zijn, was ik ook bang dat het ten koste zou gaan van mijn Seattle/Vancouver uitje. Terwijl ik nog aan het twijfelen was of ik mijn ticket zou opgeven, hadden ze ook al voldoende mensen gevonden die hun vlucht wilden opgeven, en het wonderbaarlijke was: Maria kreeg (zonder erom te vragen) de stoel naast mij toegewezen! What are the odds?! Al met al waren er zoveel toevalligheden dat het bijna eng was!

Over mijn trip in augustus gesproken: inmiddels heb ik een tour geboekt! Ik ga 3 augustus van LA, naar de Grand Canyon, Las Vegas, Yosemite en ben dan 9 augustus in San Francisco! Dat wordt dus heel veel zien in een weekje tijd! Vanaf San Francisco wil ik nog een bezoekje brengen aan Napa Valley, de Californische wijngaarden, en langs de westkust reizen. Misschien zal ik Tjitstke en Hendrik daar nog zien, dat is nog niet zeker. En ik zit erover te denken om met de trein van Cleveland naar LA te reizen, want met al dat vliegen zie je niets van het land! Die treinreis zou 3 dagen duren en is een stuk goedkoper dan vliegen. Maar ik ga beslissen wat ik ga doen na komend weekend, want aangezien we met de trein van Seattle naar Vancouver reizen weet ik dan in ieder geval hoe de Amerikaanse lange-afstandstreinen zijn. Dus op naar Seattle en Vancouver! :D

Aloha!!

(which doesn't just mean 'hello' and 'goodbye', but also 'I love you')

Wow, wat een geweldig mooi is Hawai'i! Ik heb echt een super tijd gehad, hoewel het natuurlijk allemaal veel te snel weer voorbij was... En terug uit het paradijs kon het verschil niet duidelijker zijn: het was koud toen ik in Cleveland aankwam (4 graden) en in de trein had ik uitzicht op alle rotzooi en lelijke gebouwen die Cleveland rijk is. Back to life, back to reality!

Ik heb in het kort beschreven wat we allemaal hebben gedaan, maar om een goede indruk te krijgen zou ik ook vooral even naar de foto's kijken! Ook heeft Tjitske veel foto's gemaakt, en die zijn binnenkort ook vast op haar site te vinden (ook te vinden in het rechter menu).

Donderdag kwam ik laat in de middag aan in Honolulu, waar Tjitske al had ingecheckt. Het was echt super om haar weer te zien, en dan ook nog in zo'n mooie omgeving! Ons hotel was prima gelegen in Waikiki, met uitzicht op de zee en een klein stukje berg. Die avond hebben we gezellig bijgekletst, in Waikiki gegeten en op tijd naar bed gegaan, want we hadden beide een lange reis achter de rug (ik ben de afgelopen dagen te weten gekomen dat Hawai'i de meest afgelegen eilandengroep ter wereld is).

Vrijdag waren we al mooi op tijd wakker en hebben we bij een tourorganisatie geïnformeerd wat er allemaal te doen was. Dat was natuurlijk veel te veel voor die paar dagen dat wij maar op O'ahu (het eiland) zouden zijn, dus moesten we keuzes maken. Uiteindelijk hebben we ervoor gekozen naar het Polynesian Culture Center te gaan en een tour rond het eiland te doen. Geen Pearl Harbor dus en ook geen tijd voor een uitgebreide snorkelexcursie, maar achteraf kan ik zeggen dat we absoluut goede keuzes hebben gemaakt!

De rest van die vrijdag hebben we Honolulu verkend en zijn met de bus naar Chinatown, het Hawai'i State Art Museum, State Capitol en ‘Iolani Palace geweest. In Chinatown hebben we een poosje in de rij gestaan om bij een (vooral onder de locals) populair restaurantje 'pho' te proberen, een Vietnamese soep. Het smaakte vooral apart; iets wat je geprobeerd moet hebben maar wat ik binnenkort niet weer zou nemen. Ik heb ook geen idee wat er allemaal in dreef... Tegen een uurtje of 5 hebben we toen nog even op een strandje gelegen waar je volgens een grappig mannetje in de bus de mooiste zonsondergang van O'ahu kan zien. Helaas was het toen nogal bewolkt (het heeft die dag zelfs een beetje gesputterd), dus een hele mooie zonsondergang was het uiteindelijk niet.

Zaterdag werden we om 10 uur opgehaald om naar het Polynesian Culture Center te gaan. Dit is een soort themapark, waar je kennis kan maken met de gewoonten van alle eilanden die tot de Polynesische driehoek behoren (waaronder Hawai'i, Tahiti, Fiji, Tonga, Samoa en Aotearoa oftewel Nieuw Zeeland). We waren al vroeg in het park, dus we konden mooi rondwandelen zonder dat je je continu in een hele kudde mensen bevond. We hebben een show bijgewoond waar je Tahitiaans leerde dansen, in de kano gezeten en een film over koraal gezien (op een scherm zo groot dat je je echt in de zee waande). Verder hadden we ervoor gekozen om ook in het park te dineren, waarbij je een traditioneel Ali'i Luau diner kreeg, en een echte Lei (bloemenkrans)! Luau is een traditie waarbij men een kuil graaft en daarin een varken, bedekt met stenen en bladeren gedurende minimaal 12 uur gaar kookt. Dat smaakte erg goed! Verder was er een buffet waarbij je allerlei traditionele dingen kon proeven. En natuurlijk was niet alles even lekker! (vooral 'poi', een grijze smurrie gemaakt van de wortelen van bepaalde waterplanten was niet bepaald lekker

Zondag werden we al vroeg opgehaald voor de tour rond het eiland. We hebben een aantal mooie baaien bezocht, de Dole ananasplantage (wie van jullie weet hoe ananassen groeien? Ik wist het niet!), de beroemde noordkust waar alle grote surfwedstrijden worden gehouden, een macademia kwekerij, de Waimea Valley, een Oosterse tempel en 'Windy spot'. We hadden een gids die echt van het begin (7.30) tot het eind (17.00) aan één stuk door heeft gepraat. Echt ongelooflijk hoeveel die man wist! Na de tour hebben we op aanraden van onze gids in een klein steakhouse tussen de stamgasten (à la 40+ met een flinke bierbuik) gegeten, waar ze volgens hem de lekkerste steaks en kip hadden van Honolulu. Zowel de gasten als de werknemers waren blij verrast twee jonge meiden binnen te zien wandelen. Al met al was het wederom een volle, maar geslaagde dag!

Maandag was alweer de laatste dag... Die ochtend hebben we nog lekker op het strand gelegen, waar ik mijn Lei in de zee heb vrijgelaten, en toen hebben we onder het genot van een bak Ben & Jerry's ijs afscheid genomen!

Het is echt aan te raden eens een bezoekje te brengen aan Hawai'i, alleen al op O'ahu kijk je je ogen uit: turquoize blauwe zee, van parelwitte stranden tot zwarte rotsen die in de zee verdwijnen, bergen en heel veel groen. De mensen zijn vriendelijk en relaxed en Honolulu is één van de schoonste steden die ik ooit heb gezien. Het is alleen wel erg touristisch, maar op de andere eilanden kun je je ook prima vermaken zonder al te veel mede-touristen.

Ik heb nu alweer zin om Tjitske in Seattle op te zoeken, maar daar moet ik nog even een maandje op wachten!

Liefs Pat