Al begin oktober had ik goedkeuring voor mijn stage en ben ik begonnen met de aanvraag van het visum. Vandaag heeft het invullen en verzamelen van de nodige formulieren eindelijk vruchten afgeworpen; DE GOEDKEURING VOOR HET VISUM IS BINNEN!!! :-D

Het was te verwachten dat het aanvragen van een visum bij die niet-zo-goed-van-vertrouwen en bureaucratische Amerikanen wat voeten in aarde zou hebben. Nou, datwas ook inderdaad het geval! De eerste stap in de bureaucratische molen der visumaanvragen was het invullen van een formulier, waarvan de antwoorden door de stageinstelling in de VS gebruikt werden voor communicatie met de Amerikaanse overheid. Het resultaat van de communicatie tussen deze twee instellingen was een formulier waarop belachelijk weinig was ingevuld, maar wat ik wel pas na 3,5 maand in mijn bezit had.

Vandaag kon ik eindelijk met het desbetreffende formulier, nog 3 andere formulieren, paspoort en een hele zooi ondersteunende documenten (bewijs van inschrijving universiteit, financiele status enz.) onder de arm naar het Amerikaanse consulaat in Amsterdam. Dit consulaat is makkelijk te herkennen, aangezien het het enige gebouw aan het Museumplein is met twee (!) hekken eromheen en uiteraard een wapperende 'Stars and Stripes'. Verdere beveiliging was ook streng en grondig te noemen; mijn moeder moest buiten het hek wachten, waarna ik grondig werd gescreend voordat ik het tweede hek mocht passeren. Na het passeren van het tweede hek stuitte ik voor de garderobe op een wachtrij die veroorzaakt werd door het beleid van weer een controle: men mocht 1 voor 1 naar binnen, waarna werd gecontroleerd of je de benodigde formulieren bij je had en correct had ingevuld, je tas werd ingenomen en je door een detectiepoortje moest lopen.

Eenmaal in de wachtkamer duurde het ruim een half uur voordat mijn nummertje werd omgeroepen, waarnaik naar een loket mocht om mijn formulieren en paspoort in te leveren en er vingerafdrukken werden genomen van alle 10 (!) mijn vingers. Daarna moest ik wederom wachten totdat alle documenten gecontroleerd waren en ik naar een volgend loket moest om enkele vragen te beantwoorden (What are you going to do in the US? How long are you going to stay? Have you ever been in the US before? (2x om te checken of je niet liegt) What is your age? etc.). Blijkbaar ben ik met vlag en wimpel voor deze ondervraging geslaagd, aangezien er helemaal niet werd gevraagd naar mijn ondersteunende documenten. Uiteindelijk werd dit gesprek beëindigd met de plezierige mededeling dat mijn visum en paspoort over 2-3 dagen bij mij in de bus vallen en kon ik mijn inmiddels koukleumende moeder na bijna anderhalf uurweer bij de poort opzoeken. Al met al geen erg gastvrij volk, die Amerikanen. Zelfs een toilet bij de wachtkamer, waar je toch ruim een uur zit op een rustige dag als vandaag, kan er niet af. Maar zolang ik maar wordt toegelaten in de VS (wat zelfs met een visum niet gegarandeerd is), heb ik niets te klagen!

De reis naar Amsterdam verliep trouwens niet heel soepeltjes, doordat ik er niet aan had gedacht dat je voor 9 uur niet met kortingmag reizen. De conducteur kon mij vriendelijk vertellen dat ik er toch echt in Almelo uit moest om een nieuw kaartje te kopen, en aangezien hij mij in de gaten hield (en de kaartjesautomaat de pinpas van mijn moeder, die in Almelo opstapte, ongeschikt bevond om alsnog een kaartje voor het volle tarief aan te schaffen), stapte ik in Almelo netjes uit... om een treinstel verder weer in te stappen. En toen maarduimen dat er voor Amersfoort niet weer een conducteur langs zou komen!

Uiteindelijk zijn we dus relatief goedkoop naar Amsterdam afgereisd en is mijn visumaanvraag, nadat ik grondig ben doorgelicht, goedgekeurd! Morgen ga ik maar eens een tripje richting reisbureau maken, en dan hoop ik rond 3 februari te kunnen vertrekken!

Ik houd jullie op de hoogte!

Liefs Pat