Eindelijk heb ik dan een stad in de VS gevonden waar ik me enigszins thuisvoel! Hoewel New York qua gebouwen niet zoveel verschilt van de andere steden die ik heb bezocht, is het een verrassend groene stad. Maar wat ik nog het leukste vond is dat het zo'n bruisende stad is! Op elk uur van de dag zijn er mensen op straat, iedereen is vriendelijk, en daardoor heb ik me helemaal niet onveilig gevoeld, wat me enigszins verbaasde in zo'n grote stad. En hoewel ik heb gelezen dat het ook in Enschede niet altijd even veilig is, is het in Cleveland niet alleen het feit dat de stad in de top 3 staat wat betreft crime rate wat maakt dat ik me 's avonds onveilig voel, maar dat komt vooral doordat er 's avonds niemand op straat te vinden is (behalve in de auto). Hoe anders is dat in New York!

Maar goed, laten we bij het begin beginnen. Vrijdag zou ik dus naar New York vertrekken, en het begon al goed... Ik had namelijk mijn vliegtuig gemist!!! Gedeeltelijk was het mijn eigen schuld, ik had me namelijk vergist in de tijd dat de bus bij mij langs zou komen, maar daarna begon meneer Murphy zijn macht uit te oefenen. De bus zou 15 minuten later aankomen dan ik had verwacht, en uiteindelijk was het 20 minuten. Natuurlijk hadden we vervolgens alle stoplichten tegen en moest er bij elke halte wel iemand in of uit, waardoor ik ook nog eens de trein miste. Dit betekende dat ik nog eens 15 minuten moest wachten, maar na een kort rekensommetje bedacht ik dat ik dan nog steeds 35 minuten voor vertrek op het vliegveld zou zijn, en aangezien Cleveland een klein en over het algemeen rustig vliegveld heeft, dacht ik het nog wel te kunnen halen. De trein kwam ongeveer 5 minuten te laat aan op het station waar ik op zou stappen, en eenmaal in de trein zittend snapte ik al snel waarom: Bij elk station riep de machinist 'doors closing' nadat iedereen was ingestapt, maar wachtte vervolgens nog een minuut voordat ie ook echt de deuren dicht deed, en daarna duurde het nog weer een minuut voordat we gingen rijden. Argh, bij elke stop werd ik chagrijniger, en na een paar stops kon ik die vent wel wat doen! Ik begon steeds meer te hopen dat het vliegtuig vertraging zou hebben... Uiteindelijk kwamen we 50 minuten later (normaal 35 minuten) aan op het vliegveld en was ik 20 minuten voordat het vliegtuig zou vertrekken bij de incheckbali. Maar daar kreeg ik te horen dat iedereen al geboard was, en dat ik de volgende vlucht (2,5 uur later) naar New York zou moeten gaan. Gelukkig waren er op dat moment nog 9 vrije plaatsen in dat vliegtuig, dus was de kans groot dat ik mee zou kunnen.

Okay, even rustig ademhalen... Over die vlucht maakte ik me niet zoveel zorgen, maar nu kwam het volgende probleem: Marinus heeft geen telefoon en zou mij in New York van het vliegveld komen halen. Hoe ga ik dat aanpakken? Eerst heb ik het hostel gebeld om te vragen of ze hem zouden willen waarschuwen als hij in zou checken, maar helaas had ie al ingecheckt. En tjah, in een low-budget hostel hebben de kamers ook geen telefoon. Dat zou dus niet gaan werken. Ik heb toen mijn laptop er maar bij gepakt en een mail gestuurd, in de hoop dat hij dat nog zou lezen voordat hij richting vliegveld zou gaan. Daarna ben ik maar de wedstrijd Turkije-Koratië gaan kijken in een bar op het vliegveld, heb daar aan wat Amerikanen uitgelegd hoe dat nou werkt met die extra tijd en strafschoppen en heb met iemand uit de UK nog lol gehad om de onwetendheid van diezelfde Amerikanen. Uiteindelijk waren die 2,5 uur nog wel snel voorbij, werd ik als 'Lucky Winner' omgeroepen, en kon ik mijn nieuwe ticket in ontvangst nemen.

Tegen ongeveer 8 uur werd de landing voor New York ingezet, en hadden we vanuit het vliegtuig een prachtig uitzicht over Manhattan. Overal waar ik keek zag ik kleine gele speelgoedautootjes! En ik maar denken dat de hoeveelheid taxi's in New York in films altijd overdreven wordt... Niet dus! Eenmaal geland kon ik eindelijk mijn mobiele telefoon weer gebruiken en had ik een voicemail van Marinus dat hij dacht dat we elkaar waren misgelopen en dat ie in het hostel op me zou wachten. De lokatie van het hostel was super; vlakbij Central Park, in de West Side.

De volgende dag hebben we eerst een wandeling gemaakt door Central Park (wat barstte van de mensen, van hardlopend tot slapend), en zijn daarna op zoek gegaan naar een café om de wedstrijd Nederland-Rusland te gaan kijken. Ik had een paar adresjes opgezocht van Nederlandse cafés in New York, maar helaas was het café waar wij voor gingen al afgeladen toen we daar aankwamen. We hebben toen wat andere mensen gevolgd naar een ander café, en hebben daar de wedstrijd gekeken. Uiteindelijk waren er in dat café ook heel wat Nederlanders, dus dat was gezellig. Maar helaas hebben we dus verloren, en aangezien we na de wedstrijd in nog in ons oranje kloffie getogen waren, vroeg iedereen die van de wedstrijd had gehoord 'Holland, what happened?!'. En een groep Duitsers die die avond in hetzelfde café zaten begonnen steeds ze zingen: 'Schade Holland, alles ist führbei' (wat onze buren en de barman maar stom vonden, haha). Tjah, shit happens, en gelukkig is er in ieder geval nog een Nederlandse trainer in het tournooi! En ik moet bekennen dat ik stiekum hoopte dat Nederland niet het EK zou winnen, want dan zou ik wel heel erg balen dat ik hier in Amerika zou zitten. Maar ze hadden natuurlijk wel de finale mogen halen!

Na het tegenvallende resultaat van de wedstrijd zijn we over Times Square gewandeld en hebben daarna de ferry naar Staten Island gepakt om the Statue of Liberty te aanschouwen. Men had me al gewaarschuwd dat het beeld niet zo heel veel voorsteld, en het is inderdaad een stuk kleiner en minder indrukwekkend dan ik had gedacht.

Zondag hebben we een wandeltour door downtown Manhattan gedaan, waarbij we onder andere over de Brooklyn Bridge zijn gewandeld, door het financial district kwamen, een bezoekje hebben gebracht aan Ground Zero en de neus van The Bull hebben geaaid voor geluk. Daarna begon het helaas te plenzen en zijn we terug gegaan naar het hostel. Die avond hebben we nog een (ongelooflijk slechte) film gezien (The Happening, niet aan te raden!).

De volgende dag ging ik alweer terug, en hebben we nog even in Central Park gerelaxed. Deze keer was ik netjes op tijd op het vliegveld, en natuurlijk had dit vliegtuig wel vertraging!!! Het incheck process duurde overigens wel wat langer dan normaal, doordat ik er werd uitgepikt voor 'additional selective screening'. Hierbij moet je apart gaan staan nadat je door het detectiepoortje bent gekomen, gaan ze al je eigendommen afnemen met een doekje om vervolgens dat doekje te scannen, en wordt je gefoulleerd. Tjah, ik zie er ook echt uit als een terrorist...

In New York barst het overigens van de Nederlanders. Het Hollandse café was niet voor niets afgeladen, toen ik in het hostel aankwam stonden daar Nederlanders te wachten om in te checken, en op de ferry hebben we ook met meerdere Nederlanders gekletst. Die zaterdag waren de meeste Nederlanders natuurlijk ook makkelijk te herkennen in hun oranje kloffie!
Ik vond New York dus een erg leuke stad, en ik kan iedereen die er naartoe gaat aanraden om er zeker langer dan 3 dagen naartoe te gaan, want ik heb nog lang niet alles gezien! I guess I have to go back someday...